Öğrenmekti bugünkü dersim.

Uzun zamandır birilerine kahkaha attıramadığımı,
başladığım cümlelerin dağılmasını engelleyemediğimi,
karıncalanmalarla dolu vücudumun hakim noktalarına ulaşamadığımı,
oturduğum sandalyelerin beni kaydırmaya çalıştığını,
dinlediğim müziklerin anlattığı hikayelerde olmayan yalanlarla aklımın karıştığını, hapşurukların aslında bir dışa vurum değil içe çekim olduğunu,
sevginin dininde bir değil iki kitabın yazıldığını, ama kayıp duygulardan alıntı başlıklarla tamamlanan bir tanesinin yerini kimsenin bilmediğini,
telefonların zile değil kulağa bağlanıp çalmaya başladığını,
balkon kapılarının kilitlerinin kolay açılabilir olduğunu ve hava alınmasına izin vermek için anlayışlı ustalar tarafından üretildiğini,
masalardaki düzenin anlattıklarının, köşeleri kıvrılmış müsveddelerin birbirine yapışık karalamalarından anlaşılabileceğini öğrendim bugün.

Yarına kalanlarsa...
Arkama saklananlar.