Kalmak...

Kaybolan ayakların rüzgarda lanetlenen izleri. Gidememenin hüzünlü eğiklikleri altında kalmaksızın "kalmak" sızısını unutmaya çalışmak, "gözlerimi açmazsam ağlamam" diyen kalbimin sabahı unutturan uykulara, hayallere direnişi... Bu galiba "kalmak", yalnızlığın tek dize şiirlerini tek düzeliklerle tekrar tekrar yazmak, her seferinde aynı hüznü yaşamak, her seferinde mağlubiyet alan ince boyunlu bir şehzadenin ruhunu taşımak. Kalmak, gidenin saçları arasında ellerini bırakmak, bir daha tutamayacağını bildiğin kalemleri kağıtlara bulamak, duygularını uzaklara, çoğul yalnızlıklara adamak, ben, ben, ben, bir tek BEN.